Jak zniszczyć wycieraczki zimą i mieć pretensje do producenta?

dlaczego po włączeniu wycieraczek widać mniej niż przed

Wyobraźcie sobie listopadowe popołudnie. Jest szesnasta z kawałkiem, więc naturalnie panują już warunki odpowiednie do obserwacji nietoperzy. Z naprzeciwka nadjeżdża dostawczak, spod kół posyła nam na szybę pół kałuży, ciągniemy za manetkę i przez krótką chwilę, zanim wycieraczki wykonają pierwszy ruch, jeszcze coś widać. Potem po całej szerokości szyby rozciąga się piękna, równa smuga, światła samochodów jadących z przeciwka zyskują po sześć dodatkowych reflektorów, a jedyny idealnie przejrzysty fragment wypada po stronie pasażera. Tym sposobem doświadczamy empirycznie warsztatowej odmiany zasady nieoznaczoności Heisenberga. Wiemy dokładnie, jak szybko jedziemy, bo prędkościomierz widać znakomicie. Dokąd jedziemy, mógłby nam powiedzieć pasażer, ale akurat jedziemy sami.

Najbardziej oburzające w tej sytuacji jest oczywiście to, że zimowy płyn przecież był. Kupiliśmy, wlaliśmy, na opakowaniu stał pingwin, producent deklarował odporność na temperatury, przy których sami kwestionowalibyśmy wychodzenie z domu nawet w przypadku pożaru. Tymczasem płyn sumiennie dotarł do szyby, po czym do pracy przystąpił kawałek gumy, którego stanu od zeszłej zimy nikt nie sprawdzał. A to akurat jemu powierzamy zadanie dość subtelne. Ma zabrać wodę z szyby na tyle dokładnie, żeby w świetle nadjeżdżającego auta dało się dostrzec człowieka czekającego przy przejściu. W jesiennej szarówce i przy marznącym deszczu margines na niedoróbki jest raczej skromny.

O czym przeczytasz w artykule

Dlaczego wycieraczki zimą zostawiają smugi  mimo  tego, że są prawie nowe i co ma z tym wspólnego nasze niewinne „jeszcze tylko raz machnę”? Po śladzie na szybie poznacie, kiedy wystarczy szmatka, kiedy pora wymienić pióro i kiedy zajrzeć do mechanizmu. Dowiecie się też, jak odmrozić przymarznięte wycieraczki, zanim jeden ruch manetką zamieni spóźnienie do pracy w spóźnienie do pracy z rachunkiem za naprawę.

    Dlaczego wycieraczki zostawiają smugi i co zdradza ślad na szybie?

    Zanim skazalibyśmy wycieraczki na wymianę, przyjrzałabym się temu, co właściwie zostaje na szybie po jednym przejściu pióra. Cienka kreska biegnąca za każdym razem po tym samym łuku podpowiada, żeby na postoju obejrzeć odpowiadający jej fragment gumowej krawędzi. Czasem siedzi tam drobina brudu, czasem kawałeczek lodu, a czasem guma ma już wyszczerbienie. Po usunięciu drobiny i umyciu pióra robimy próbę na czystej, mokrej szybie. Jeżeli kreska zniknęła, właśnie zakończyliśmy naprawę przy użyciu szmatki, co w motoryzacji wciąż się zdarza i za każdym razem zasługuje na chwilę wdzięczności. Jeżeli krawędź jest naderwana, pióro wymieniamy. 

    Inaczej wygląda mleczna poświata, która pojawia się na dużej powierzchni tuż po przetarciu. Szczególnie wredna odmiana ujawnia się po zmroku, bo za dnia człowiek patrzy na zaparkowane auto i zeznaje w dobrej wierze, że szyba jest czysta. Tu zaczęłabym od dokładnego umycia szkła od zewnątrz środkiem do szyb samochodowych i przetarcia krawędzi obu piór miękką, wilgotną ściereczką. Tłusty osad drogowy albo wosk po myjni wystarczą, żeby również fabrycznie nowe wycieraczki rozmazywały wodę z godną podziwu konsekwencją. Przy okazji warto umyć szybę od środka. Do tej strony, przy całej naszej wierze w postęp techniczny, wycieraczki nadal nie sięgają. 

    Jeszcze inną wskazówką jest szeroki, stale niedoczyszczony pas. Zimą obejrzyjcie pióro z boku. Czy na całej długości układa się na szybie? Bryłka lodu potrafi unieść jego fragment i wówczas guma przejeżdża nad wodą, zachowując do niej uprzejmy dystans. Jeśli po rozmrożeniu i umyciu nadal zostaje ten sam pas, trzeba sprawdzić stan pióra, jego mocowanie i docisk ramienia. Podobnie z piórem, które podskakuje albo skrzypi. Znaczenie ma to, czy robi tak wyłącznie na niemal suchej szybie, czy również po jej porządnym zwilżeniu i oczyszczeniu. Zwłaszcza gdy problem zaczął się zaraz po wymianie, warto sprawdzić dobór i osadzenie nowego pióra, zanim ktokolwiek zabierze się do poprawiania fabryki przez wyginanie ramienia. 

    Wycieraczki do wymiany po trzech miesiącach? Odtwórzmy ostatnie chwile pióra

    Jest coś wzruszającego w okrzyku „ale ja je kupiłam przed świętami!”. Sama chętnie przyjęłabym taki sposób ustalania przyczyny zgonu. Data urodzenia znana, denat stanowczo za młody, proszę aresztować producenta. Dla porządku odtwórzmy jednak ostatni wieczór. Wracamy za solarką, rano na szybie zasycha szara mapa powiatu, a płyn, który miał być w zbiorniku, jest owszem, kupiony, nawet w samochodzie, tylko że w bagażniku pod ziemniakami. Więc machniemy raz na sucho. Pióro ciągnie piach po szkle, na wysokości oczu powstaje piękny łuk i, co mnie w ludzkiej naturze szczególnie ujmuje, widząc skutek pierwszego machnięcia, zarządzamy drugie. Rozsądniej na postoju spłukać osad, umyć szybę i sprawdzić, czy spryskiwacz podaje płyn. Ziemniaki można potem położyć z powrotem.

    Przymarznięte wycieraczki, czyli jak jedną manetką powiększyć rachunek

    Dość skuteczna metoda polega na tym, żeby rano wsiąść do zamarzniętego auta i zacząć od spryskiwacza. W wielu samochodach pociągnięcie manetki uruchamia od razu także wycieraczki. Kierowca chciał tylko polać szybę, silnik wycieraczek dostał polecenie wykonania pełnego ruchu, a guma nadal jest przytwierdzona lodem do szkła. Każda ze stron ma w tej sprawie swoje racje, z tym że koszty ewentualnego rozstrzygnięcia ponosi właściciel pojazdu. Może naderwać się krawędź pióra, a zablokowanie ramion obciąża napęd i grozi przegrzaniem silnika. Drugi bieg nie wnosi do tych negocjacji niczego konstruktywnego. 

    Można też wykańczać pióra po trochu, co ma tę zaletę, że w marcu będziemy szczerze oburzeni. Rano skrobiemy szybę i zostawiamy na dole wąski pasek szronu, bo akurat tam trzeba sięgnąć jeszcze kawałek, a rękaw już nam jeździ po mokrej masce. Podnosimy pióro, żeby sprawdzić, czy odmarzło. Odmarzło. Sumienie czyste, szyba prawie. Przy każdym cyklu delikatna krawędź gumy przejeżdża po tej tarce dwa razy, raz w drodze na górę, drugi w drodze do domu. Trzy miesiące później oglądamy postrzępiony brzeg i wygłaszamy mowę pogrzebową, jaką polski kierowca od pokoleń żegna kolejne części samochodowe. „Kiedyś, kurwa, to robili”.

    Dlatego przed nocnym postojem przy zapowiadanym mrozie warto wyłączyć wycieraczki, również tryb AUTO. Rano najpierw sprawdzamy, co dzieje się na zewnątrz. Śnieg zdejmujemy szczotką, także z dołu szyby, gdzie ramiona mają wrócić po wykonaniu ruchu. Ogrzewamy szybę nawiewem, usuwamy lód ze szkła i dajemy przymarzniętej gumie odtajać. Nie odrywamy jej szarpnięciem i nie próbujemy przepchnąć wycieraczkami wału mokrego śniegu. Zanim sięgniemy do piór, wycieraczki muszą być wyłączone. Jeżeli ramię w pozycji spoczynkowej chowa się pod krawędzią maski, sprawdźcie w instrukcji, jak ustawić je w pozycji serwisowej. Opór przy podnoszeniu może pochodzić od maski, a lakier potrafi bardzo precyzyjnie udokumentować, w którym miejscu to odkryliśmy. 

    Warto też zajrzeć za samochód. W niektórych autach tylna wycieraczka potrafi ruszyć po wrzuceniu wstecznego, kiedy pracują przednie. Można więc wzorowo przygotować sobie widok na drogę, po czym rozpocząć dzień od próby wydobycia tylnego pióra spod lodu za pomocą skrzyni biegów. Tylna szyba i spoczywająca na niej wycieraczka zasługują na te same oględziny co przednie, szczególnie jeżeli pierwszym manewrem przy wyjeździe spod domu jest cofanie. 

    Czym czyścić pióra wycieraczek

    Po zalanej solanką trasie dobrze jest umyć szybę i delikatnie przetrzeć pióra, zanim przy następnym wyjeździe każemy im rozcierać zaschnięty osad po szkle. W zupełności wystarczy do tego miękka, wilgotna ściereczka. Jeśli guma jest popękana, naderwana albo tak zesztywniała, że na czystej i mokrej szybie nadal zostawia wodę, pora ją wymienić. Ze smarowaniem domowymi specyfikami byłabym ostrożna. Nawet zalecenia producentów bywają tu rozbieżne, a część instrukcji wprost ostrzega, że silikon pogarsza jakość wycierania. Trudno uznać za udaną konserwację zabieg, po którym guma wygląda na odżywioną, a kierowca musi jechać jak gołąb pocztowy według wewnętrznego kompasu.

    Kiedy już wytrzemy pióro wilgotną szmatką, nadchodzi najtrudniejsza część zabiegu. Trzeba odłożyć szmatkę i zamknąć garaż, chociaż na półce stoi jeszcze pół butelki benzyny ekstrakcyjnej, a człowiek od dziecka lubi wiedzieć, co się stanie. Otóż rozpuszczalnik może uszkodzić gumę. Jeżeli jej krawędź jest już poszarpana, pora wymienić pióro. W pełni rozumiem pokusę, żeby wcześniej spróbować wszystkiego, co mamy pod ręką, ale ustalmy przynajmniej, że w takim wypadku na pogrzebie przemawia ktoś inny.

    Dlaczego płyn do spryskiwaczy zamarza, skoro na butelce jest pingwin?

    Sam płyn zimowy dobieramy do spodziewanych temperatur i pamiętamy o drobnym szczególe. Dolewka do sporej ilości letniego płynu daje mieszaninę, której odporności na mróz nie odczytamy już z etykiety nowej butelki. Po przejściu na płyn zimowy warto jeszcze przed mrozem uruchomić spryskiwacze, żeby dotarł także do przewodów i dysz, również z tyłu, jeśli auto ma tylny spryskiwacz. A podczas marznącego deszczu nawet przy pełnym zbiorniku trzeba ogrzewać przednią szybę. Jeśli lód narasta na piórach, a po każdym ruchu widać coraz mniej, zwalniamy i zatrzymujemy się w bezpiecznym miejscu, żeby przywrócić widoczność. Właściwa temperatura na etykiecie określa właściwości płynu. Niestety nikt nie uzgodnił z opadem atmosferycznym, żeby się do niej stosował.

    Jak jedna prowizorka uruchomiła następną

    I tak jeden absurd zaczął gonić drugi. Wspornik przestał prawidłowo trzymać linkę, więc ręcznego nie dało się stabilnie wyregulować. Zamiast przywrócić wspornikowi jego funkcję, ktoś zastąpił regulator nieruchomym kawałkiem metalu. Skoro sztywna wstawka nie dawała możliwości regulacji, dołożono sprężynkę przy łączeniu linki. Skoro fabryczne sprężynki szczęk nie pasowały do zmienionej konstrukcji, zastąpiono je podobnymi, które dawały radę tylko dopóty, dopóki wszystko pozostawało po staremu — czyli po nowemu, ale w tym złym sensie. A kiedy my przywróciliśmy właściwy regulator, zaczęły się wypinać. Cała ta konstrukcja wyglądała tak, jakby każdy kolejny element przychodził na miejsce poprzedniego i pytał: „co tu się właściwie dzieje?”, po czym dostawał odpowiedź: „nie pytaj, tylko pomagaj”.

    Najbardziej zdumiewa nie to, że ktoś zrobił prowizorkę. W warsztacie widujemy rzeczy naprawiane w pośpiechu, części zapieczone tak, że mają własne poglądy na temat demontażu, i konstrukcje, które każą człowiekowi chwilę pomilczeć. Zdumiewa moment, w którym przestaje się szukać przyczyny, a zaczyna po kolei przerabiać wszystko wokół niej — i jeszcze ogłasza, że inaczej się nie da. Pierwotna błędna identyfikacja przyczyn usterki doprowadziła do całej lawiny kolejnych pomyłek i by je naprawić nie wystarczyło wyjąć kawałka płotu, bo przez kreatywność majstrów uzbierał on wokół siebie prężną grupę wsparcia.Tutaj prawdziwy problem siedział we wsporniku. Przy hamulcach taka twórczość nie jest niewinnym warsztatowym folklorem. To układ, który ma działać przewidywalnie, a nie zdawać egzamin z improwizacji za każdym razem, gdy ktoś zaciągnie ręczny.

    Jedna wycieraczka stoi, druga pracuje. Co sprawdzić, zanim pochowamy silniczek?

    Ustalmy też, co dokładnie znaczy „wycieraczki słabo działają”. Jeżeli ramiona chodzą w zwykłym tempie i wracają tam, gdzie powinny, a na szkle zostaje woda, sporo podpowiedzą nam szyba, krawędź pióra i jego przyleganie. Jeżeli natomiast po całkowitym odmarznięciu ramiona wyraźnie zwolniły, jedno stanęło, zmienia się zakres ruchu albo wycieraczki zatrzymują się w połowie szyby, oględziny trzeba rozszerzyć o mocowanie ramion i napęd. W klasycznym mechanizmie z cięgnami przyczyną może być choćby poluzowane mocowanie lub zatarta oś. Podobne objawy mogą też wymagać sprawdzenia silnika mechanizmu i jego zasilania. Dla warsztatu informacja „prawe ramię stoi, lewe chodzi” jest znacznie cenniejsza niż „chyba padł silniczek”. Przy takim objawie wyłączamy układ. Kolejne próby niewiele wyjaśnią, a dłoni w zasięg pracującego mechanizmu nie wkładamy.

    I dlatego następnym razem, kiedy będziecie wlewać zimowy płyn, poświęćcie jeszcze chwilę na obejrzenie tego kawałka gumy, któremu za moment powierzycie cały listopadowy krajobraz. Na postoju, przy czystej, zwilżonej szybie, można spokojnie sprawdzić, co zostaje po jednym przejściu piór. Gdyby się okazało, że przed włączeniem rzeczywiście było lepiej widać, zdecydowanie przyjemniej dojść do tego wniosku pod domem. Zwłaszcza kiedy nie jest się nietoperzem.